°°° catleehn

Ik meng me in de massa. Hoofden golven voort in verschillende ritmes. Kopje onder. Terug boven. Enzoverder. Totdat in de verte het geruisloos ontstoken vuurwerk uiteenspat in alle denkbare richtingen. Er zijn er zelfs die terugkeren, die plonsen tegen de stroom in. Ze blijven langer onder en bewegen zich van links naar rechts of omgekeerd. Zo herkent men ze. Ik negeer hen. Ik kijk enkel naar de sinusbeweging van de kapsels voor me. Interessant. Ik zie ze in alle mogelijke vormen en kleuren, die kapsels. En toch is er niet één dat lijkt op dat van mij. Dàt maakt mij uniek.

Op twaalf januari veranderde ik mijn kapsel. Een zondag. Ik kan me de datum precies herinneren omdat ik de dag ervoor – elf januari – een tondeuse kocht ter gelegenheid van mijn verjaardag (dertien januari). Ik besloot, bij wijze van verandering in mijn leven, ieder jaar mijn lichaamshaar compleet te verwijderen. Zo zou ik er jaar na jaar fris en verzorgd uitzien op de dag dat ik weer een jaartje langer had geleefd. Ik doopte het ‘ode aan mezelf’ en begon opgewonden aan de eerste ontharing. De geoliede mesjes schoven over mijn huid, die hier en daar rode striemen vertoonde. Na een tijdje werd het apparaat warm, wat op de gevoeligste plaatsen van mijn lichaam voor schokkende effecten zorgde. Maar ik gaf niet op. Ieder pluisje, ieder sprietje, ieder hardnekkig van positie verspringend lokje. Ik zou ze allemaal elimineren. Eén keer per jaar. Voor mijn verjaardag. Dat zou me uniek maken. Dat mààkt me uniek.

Een tegenligger duikt op uit de ruggenzee. Ik stop. Kijk hem recht in de ogen. Hij kijkt weg. Achterliggers lopen ons in korte bochten voorbij. Ik kijk. Hij niet.

‘Friek!’ snauwt hij, maar ik versta hem niet. ‘Friek!’

Ik draai met mijn ogen en vind opnieuw de zijne. Nu kijkt hij ook. Er zit iets angstaanjagends in zijn blik, maar mij krijgen ze niet snel bang. Ik glimlach zoals ik dat doe naar een rottweiler die me het schuim op zijn tanden toont: kalmerend. Mijn manoeuvre mist zijn effect.

‘FriekFriekFriekFriekFriek! Friek!’ Zijn oogbollen rollen tot op zijn kaken en hij knalt zijn vuisten op een veel te klein hoofd.
Ik zet een stap opzij en vervolg mijn af te leggen weg.

Eén keer per jaar ontharen. Verder niets. Dat is mijn concept.

Het is december en ik meng me in de massa. Niet één is zoals mij.
Af en toe een tegenligger. Blikken alsof ik stink.

De massa verdraagt geen unicum.

Advertisements

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: